الماس

با تو در جستجوي رهايي

2006-11-08T01:54:00.000+03:30

برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم

که چراغها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند

گوشی که صداها و شناسه ها

رادر بیهوشیمان بشنود

برای تو و خویش ،

روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد

و زبانی که در صداقت خود

ما را از خاموشی خویش بیرون کشد

و بگذارد از آن چیزهایی که به بندمان کشیده است

..... سخن بگوییم

مارگوت بیکل

عاشق كشان

2006-02-27T23:00:00.000+03:30

آه پرنده مغموم تو مرده اي از بس ديگر جان نداري. اي مسافر هفت شهر عشق آخر شهر هفتم خويش نيافته مردي. نمي دانم چه كسي مسير عشق را برايت چنان دشوار نوشت. اي اهلي شده شهر عشق تو آمده بودي براي دادن دلت كه همه چيزت بود پس چرا كسي گوهر تو را نديد! آه از كور مردمان. با چه اميدي بر سر هر هفتاد بام هر شهر نشستي و سما كردي و چه خوش تورا سنگ شاباش دادند!!! سيمرغ قاف عشق تو گناهت اين بود كه آنقدر فرا از نظرهاشان بودي كه تورا ديدن نتوانستند كردن. و اين بام آخر تو را چه افسون بود.... رستم دستان عاشقان خود نيز دانستي كه اين بام خوان هشتم توست. كه نا برادر اميد اين بار نه در ته چاه كه در بام تو را به انتظار نشسته بود. چگونه افسون اميد تو را به اين بام كشاند. اي كاش تير امروز را ديروز بر سينه اميد نشانده بودي اين همه سرگردان نمي شدي اي دلشده ........ به كجا آورد اين اميد ما را.... نشد اين عاشق سرگشته صبور ..... نشد اين مرغك پر بسته رها.........آه پرنده مغموم تو را همان به كه چشم فرو بسته باشي

شيريني يك ترانه

2005-03-19T22:05:00.000+03:30

Sure do miss you babe

You know it’s been a while

Way too long, since you been gone

I’m almost out of style

You treat me kind and gentle

You’re always on my mind

A love that’s true, I keep for you

Until the end of time

Someday you’ve got to come back

Stay with me a while

I’ll take some time, to make you mine

And keep you out of style

آري براستي اي عزيز تو را گم كرده ام
و نيز مي داني كه براي مدتي است
كه راه برايم طولاني شده از وقتي كه تو رفته اي
و من اغلب شوريده حالم
تو با من نجيب و مهربان بودي
تو هميشه در ذهن مني
و
من عشقي حقيقي را ، براي تو نگاه خواهم داشت
تا انتهاي زمان
روزي تو باز خواهي گشت
مادام با من مي ماني
اين زمان خواهد برد، تا تورا از آن خويش سازم
و تو را شوريده حال گردانم

شعله بدون فرياد ، مي كشه زبانه

2005-01-07T01:39:00.000+03:30

نشستم تو ماشين برادرم. پخش رو روشن كرد . نواي آهنگ ترانه خيلي آشنا بود، يه لحظه گيج بودم، داشتم لابلاي ذهنم دنبال اين مي گشتم كه كجا شنيدمش. تا اينكه يك صداي آشنا شروع به خوندن كرد. صداي مازيار بود. ترانه رو كه خوند ديگه از خود بيخود باهاش خوندم شعفي تمام وجودمو گرفت كه نگو. يك عالمه خاطرات زيبا برام تداعي شد. شايد همه شادماني هاي دوره 7-8 سالگيم كه اين ترانه رو مي شنيدم. حالا شايد 15 سالي مي شد كه گمش كرده بودم و فقط گهگاهي قسمتهاييش رو كه يادم بود رو واسه خودم زمزمه مي كردم. خيلي حال كردم بخصوص اين كه

حالا خيلي بيشتر مي فهمش . نمي دونم. شايد بدليل اين باشه كه خودم هم شعله اي بي فرياد بودن رو تجربه كردم....
مازيار سال 76 بدرود حيات گفت. اين آلبوم با نام ماهيگيردوباره توسط خانوادش تو ايران منتشر شده . ترانه ماهيگيرش هم شاهكاره. اون ترانه اي كه شنيدنش همه خاطرات منو در دوره كودكي زنده كرد اين بود.

مني كه هر نگاهم ، زبون بي زبونه
هر شعر تازه من ، حرفمو مي رسونه
مني كه با سكوتم ، تو رو صدا مي زنم
مني كه صبح و شامم ، از تو پر از نشونه

دوستت دارم نگفته ، براي من عزيزي
من همه شوق موندن ، تويي كه مي گريزي

سكوت من يك رازه ، يك راز عاشقانه
به حرمت يك خلسه ، خلسه عارفانه
شعله بدون فرياد ، مي كشه زبانه

دوستت دارم نگفته ، براي من عزيزي
من همه شوق موندن ، تويي كه مي گريزي.....

بزرگمهر حكيم و شيخ زهراني

2004-12-13T15:36:00.000+03:30

روزي روزگاري بزرگمهر حكيم در هجره درس خويش بنشسته بود كه دوست فليسوفش شيخ زهراني وارد شد و بزرگمهر را كه سخت در تفكر فرو رفته بود سلام كرد. بزرگمهر از شنيدن صداي بس آشناي دوست خرسند چنان جوانكي چابك برخاست و دوست قديم در آغوش به مهر فشرد. از شوق ديدار گونه به آب چشم تر كرد. شيخ زهراني گفت اي بزرگمهر اين ملاطفت تو با من، مرا نسبت بخود به شك مي اندازد. مرا به صداقت تو شك نيست ولي اي بزرگ مرد عرصه حكمت من مخلوقي خاكي ام و پايم بر زمين خاكي استوار است! من نه آن موجود آسمانيم كه تو مي پنداري مرا نيز لغزش و خطا بسيار است.. مرا بدين رفتار مشكوك به خود و حتي درستي شناخت تو از خويشم كرده اي. من از اين تصوير تو از خود در هراسم ،هم از تو، هم از خويش. گاه چنان هراسناك مي شوم كه دافعه اين هراس، جاذبه همنشيني با تو را مغلوب مي كند. اما وقتي صداقت را در رفتارت مي بينم كه چنين برمي خيزي كه انگار تو را ساليان سال زندگي نگذشته است و برف پيري بر گيسوان ننشسته، ابهام و بهت من بيشتر مي شود. اكنون نيز آمده ام تا سپاست گويم براي آنچه در آن نامه برايم نوشتي. اما من آيا شايسته آن كلام بودم كه تو براي توصيف من از سالار عارفان مولانا جلال الدين برايم بنوشتي؟ يا حكيم مرا اين همه به نيكي به تعريف منشين كه من اينهمه نيستم.
بزرگمهر آرام لبخندي زد چنان مهربان كه جز از بزرگ مهربانان برنمي آمد. شيخ را دعوت به نشستن كرد. رو در رو بنشستن. به عادت قديم كه در مباحثات حكمي و عرفاني داشتند ... شيخ هميشه سوالي بر چرايي داشت و حكيم خود موظف به اين جواب مي دانست. اما اين چرايي بزرگ بود كه محك تمام حمكت حكيم بود و معرفتش بر دوست عزيزش... بزرگمهر آرام سر صحبت باز كرد :
اي شيخ انسان جادوي خلقت است. اشرف مخلوقات و همو كه خدا چون او بيافريد ، خود را فتبارك الله گفت. فرق اين مخلوق با موجودات دگر چه بود كه چنين فاصله اي را بر شرافت او نسبت به ساير موجودات قائل دانست. نه از يوزان سريعتر مي دويد نه از شيران بهتر مي دريد و نه بهتر از بازان مي پريد. جن و فرشته را نيز آفريده بود آيا انسانها از آنها فرمان بردار تر بوده اند؟ اي شيخ تو خود صاخب كمالاتي و مي دانم برايت از روز روشن تر است. اما شيخ سوال اين است كه پس تفاوت در چه بود؟ اين چه سودا بود كه خدا با انسان كرد و وي را چنين مرتبت بخشيد. در بحث فلسفي موضوع مي دانم كه خود نيك استادي اما تو را مي خواهم از بابي ديگر بدين مقال وارد كنم .
اي شيخ مي داني كه فرزند آدم را توان آن است كه در مرتبه اي از اسفل السافلين تا عرش اعلي كه رسيدن به ذات حضرت حق و معراج به سوي اوست برسد. اين توانايي با وجود آنكه بشر در بدو تولد براي رسيدن به هر مرتبه اي از اين درجات ظرفيت هايش بسيار حقير است، چگونه ممكن است ؟ اين جا محل بروز همان تفاوت اساسي است . انسان توانايي رشد ظرفيت خويش دارد . اين معجزت با اكسيري به نام رشد است كه صورت مي گيرد. انسان با كيمياي رشد است كه ظرفش هم بزرگتر مي شود هم از مسين به زرين تبديل مي شود. آنچه از مولانا برايت بنوشتم و تو را بدان توصيف داشتم نيز بر همين معني استوار بود. خط سوم انسان و شأن اوست. اين خط به ضرورت داشتن چنين مختصاتي در خلقت خود است كه دركش براي خلق سخت است و نمي توانند اين خط را بخوانند به تمام و كمال. اما اينكه خدا تعالي اين خط نخواند داستاني ديگر است. اين نخواندن از جنس نخواندن خلق نيست و خلق نخواند چون نتواند و نتوانستن در خداي تعالي راه نيست. نخواندن او بدين معني مي تواند باشد كه او حدي و سقفي قطعي بر توانايي اين مخلوق چنان كه بر سايرين قائل شده قائل نشده است.حد خود اوست. حد آنجاست كه فرق آن بود كه يكي خداست و يكي مخلوق و مخلوق به اذن او به چنين مقامي دست يابد كه خالق تعالي را اذن و اجازت كس لازم نسيت. و هر كس به اين سه نوع خط در نسبتي است. مخلوقات همه در هدايت اويند به تكوين و تشريع او . آنان كه در خط اول و دومند همه هدايتشات به تكويت است و خط سوم آنانند كه به تشريع بيشتر هدايت مي شوند تا تكوين. آري هرچه بشري به ماهيت انساني خود نزديك تر باشد بيشتر به خط سوم نزديك است.. من نيز در توصيفت تورا به خط سوم تشبيه كردم نيز به همين دليل بود كه تو را به اصل انسان بودن نسبتي عظيم است كه من در اين ايام معاشرت با تو بيافتم. تو را نه بدليل كمالي كه كنون داري، كه خود مقامي عظيم است كه تجربت من به آموخته كه چنين كمالي نيز در مردم اين روزگار به سختي يافت مي شود ، بل به آنچه در تو ديدم از بهره و دستمايه بسيارت از اكسير رشد و استعداد فراوانت در قد كشيدن در معرفت و بالا بردن ظرفيت خود براي دستيابي به كمال بيشتر، ونيز خواستن و اراده اي براي دست يازيدن به سطحي عالي تر داري ، تورا بدين صفت خواندم. آري همه بر سر اين بازار با پياله اي مسين مي آيند اما مهم آن است كه وقتي از معاملات اين بازار فارغ به سوي خانه ابدي روان شدند هنگام خروج با چه ظرفي خارج مي شوند. ظرفشان چه اندازه اي دارد و مهمتر آن كه ظرفشان چه عياري از زر كمال دارد. كه هر كه كميايي رشد بيشتري در اين سوداگري كسب كند هم اوست كه ظرفي با ارزش تر با خود خواهد برد. كه خداي تعالي روز حساب نيكو زر گري كند.
درك چنين مقامي است كه آتش فشان وجودم را چنان فوران مي دهد كه ديگر ضماد برف پيري نيز آن را كارگر نيفتد و مرا ياري برخاستني چون جوانان مي دهد.
آري شيخ من نه ريا با تو داشتم كه حق تو را ادا بكردم. اي شيخ ما همه به نسبتي از آن كمال حضور داريم و هريك خطايي كرده ايم اما نبايد به جرم خطاي خود صفت يك خود به يكباره فراموش كنيم. وجود ما همه مس دارد اما زر در تو غالب است و دستي پر از كيميا داري.
شيخ زهراني گفت من اگر چنين گويم از آن است كه نخواهم از مس خود غافل باشم. مي ترسم اين گونه كه تواز زر مي گويي، تكبر رشته هايم از بگسلاند.
بزرگمهر گفت اين نيز ديگر خلق نيكوي توست . اما ياد داشتن زرين بودن تورا از اينكه غافل ارزش خود شوي ايمن مي كند. و تورا به حفظ و رشد آن تشويق.
بزرگمهر اين بگفت و برخاست و شيخ زهراني نيز برخاست. در معونت هم و در دل خرسند از داشتن كوهي از زر كنار خويش، شكر كنان سوي خانقاه شدند.

درخت ...

2004-12-06T17:04:00.000+03:30

سلام بر درخت که غرور تملک ندارد

و هر چه اوراست

هماره فراچنگ به پیشکش می دهد

و حتاش اگر به سنگ زنند می بخشد

( موسوی گرمارودی )

طلوع خورشيد يك روز پاييزي،آغاز هستي من

2004-10-24T01:16:00.000+03:30

خورشيد سرمه به چشمهايش مي كشيد و ترانه خوان و مسرور خود را براي طلوعي ديگر آماده مي كرد . شعف طلوع تمام وجودش را گرفته بود.... به دشت سركي كشيد ... هنوز مي توانست بوي اسپند هزاران ساله جشن مهرگان را در فضاي زمين استشمام كند... كه پسري در سرزمين خورشيد پا به دنيا نهاد كه خاك را سبز مي خواست ... و قلب راشايسته آن مي دانست كه صد پاره به هفت شمشير عشق به خون نشيند و گلو را بايسته آن مي دانست كه زيباترين نامها را بگويد... آري من پا به زمين نهادم . متولد شدم تا آفرينه اي باشم بي بديل.... تولدم مبارك
البته تولدم 25 مهر بودسرم خيلي شلوغ بود يك هفته تاخير داشتم

بدون شرح

2004-10-04T17:29:00.000+03:30

نگاه كن ! تمام هستي ام خراب مي شود

فروغ فرخزاد

به كسي بر نخوره اگه من آزاده ام

2004-10-01T03:12:00.000+03:30

به كسي بر نخوره ، بر نخوره! من يك پنجره ام رو مي بندم

اين همه پنجره باز بسه!من به قاب آينه مي خندم

به كسي بر نخوره ، بر نخوره!من يكي پيش خودم مي مونم

در شب بي كسي و بي حرفي براي دل خودم مي خونم

خواب بودم بيدار شدم آشتي كردم با خودم

به كسي چه اين صدا،اين هنجره مال منه

كي مثل من لحظه هاش رو زير آواز مي زنه

كي بجز من مي تونه خاطره هاش رو بشموره

كي مثل من به فكر موندن و سر رفتنه

به كسي بر نخوره،بر نخوره اگه تنهايي خوبي دارم

اگر از خلوت خود سرمستم اگر چون پروانه بي آزارم

به كسي بر نخوره ، بر نخوره اگه دستم پر عطر ياسه

اگه در پيله خود خوشبختم، كسي جز من، من رو نمي شناسه

به كسي بر نخوره ، بر نخوره اگه من اهل خراب آبادم

شجره نامه من مال منه به كسي چه من يكي آزاده ام

خواب بودم بيدار شدم آشتي كردم با خودم

اين ترانه زيبا اثري از يكي بهترين ترانه سرايان ايراني شهيار قنبري است . آثار شهيار با به تصوير كشيدن ساده ترين نمادها كه از دل زندگي روز مره بيرون مي كشد مفاهيم عميقي را بيان مي كند. واقعا چطور مي شه كسي رو نفرين كرد بهتر از آنجايي كه ماهي ، ماهي خوار رو مي بينه: ‍«دل شاديش بگيره.. دل اون خونه خراب... حالا نوبت منه.. سايه اش افتاد رو آب ...» يا جايي كه مي گويد« اگه سيلم پيش تو قدر يه قطره .....اگه كوهم پيش تو قدر يه سوزن...... اگه جام شوكراني تو عزيزي مثل آب....» چقدر زيبا خاكساري عاشقانه را تصوير كرده است. آثار جاويداني مثل قصه دو ماهي .. و همين ترانه زيبا او را جاويدان خواهد كرد حد اقل براي آنهايي كه زيبا ترين خاطره هاي عاشقانه شون با ترانه هاش عجين شده. من خودم خيلي اين ترانه را كه براتون نوشتم دوست دارم. شايد به نوعي تصويري از حسهاي دروني خودم است . هر وقت دلم سخت مي گيره اين ترانه را گوش مي كنم.. امشب از اون شبها بود.... خواستم شما را هم در اين حس شريك كنم.شايد من رو هم اينطور بهتر بشناسين

حديث عشق ما گر كس نگفت افسانه اي كمتر

2004-09-20T21:05:00.000+04:30

بي قرار تو ام و در دل تنگم گله هاست

آه, بي تاب شدن عادت كم حوصله هاست

مثل عكس رخ مهتاب كه افتاده در آب

در دلم هستي و بين من و تو فاصله هاست

به منبعش كار نداشته باشين لذتتون رو ببريد . با تشكر از اون عزيزي كه برام نوشتش

افسانه ماه و پلنگ 1

2004-09-18T02:18:00.000+04:30

شب هنگام در بيشه آرامشي زيبا حاكم بود , جغد ناله مي كرد و نسيم هروله كنان با عبور از روي علفها و ميان شاخه ها لالايي را نجوا مي كرد كه ناگاه پاي خود را بر آرام ترين و هوشيارترين اهالي بيشه نهاد , چون او را بديد پاي خود به نشان ادب بر بچيد. آري او پلنگ بود كه در ميان تاريكي شب آرام با وقاري شاهانه از درختي پايين مي آمد. چون به زمين پايش رسيد , از استواري گامش زمين به ستايش مي لرزيد. انگار خود نيز از شكوه خويش با خبر بود كه سر فراز كرده وبا سينه اي ستبر از غرور, سوي بركه مي خراميد. در سر سوداي زندگي داشت و در ذهن خويش باز مي خواند آنچه را روز از سر بگذرانده بود. شكارش امروز نيز چون هر روز بهترين شكار بيشه بود و نيز چابكي كرده بود و پيش از آنكه كفتارها سر رسند شكار به بالاي درخت منزلگاه خود رسانيده بود, اين چابكي براي او كم از نيرومندي در شكار نبود كه اگر كفتارها مي رسيدند بايستي شكار خويش رها مي كرد, نه از آن روي كه وي را توان در افتادن با كفتار ها نيست, كه از آن روي كه نيك مي دانست بازي زندگي آنقدر سخت هست كه نخواهد با زخم دندان كفتاري دون مايه آن را سخت تر كند. آري اكنون مي خواست با نوشيدن, ضيافت زندگاني را براي خويش را كامل سازد و مستانه پيروزي خويش در يك نبرد ديگر براي بقا جشن بگيرد. چون به بركه رسيد, بهر نوشيدن سر از عرش پايين آورد كه ناگه چيزي چشمش را ربود. نوري بديد كه چون آذرخش بر خودي خودش اوفتاد و آنرا بسوخت و از خود بيخود, مبهوت آن نقش در بركه شد. دست دراز كرد تا لمسش كند كه نقش در ميان موجها به تلاطم افتاد. غم تمام وجود پلنگ را فرا گرفت گفت با خود : واي با آن همه زيبايي چه كردم....

با نااميدي سر بر آسمان برد تا ندامت از چنين غفلتي را فرياد زند و از خداي براي آمرزش گناهش ياري جويد كه همه دنيا برايش متوقف شد. به يكباره تنديسي از آن همه شكوه شد كه مبهوت به آسمان خيره شده است. فقط يك راه براي يافتن علت اين بهت وجود داشت آنهم دنبال كردن سوي چشمان درخشانش بود كه به ماهتاب ختم شده بود. پلنگ خيره به ماه نگاه مي كرد . آشوبي غريب سرا پايش را گرفت. انگار ماه به قصاص تلاطم تصويرش تمام آشوب هستي را يكسره به درون پلنگ ريخته بود. بي قرار چرخيد , ناليد , فرياد زد , غريد, بر زمين كوبيد, ولي چشم از ديدن ماه برنداشت. دست خود بالا برد, تمام بدنش را به سوي آسمان كشيد , دستش نرسيد. بر جهيد, ولي باز دستش كوتاه از رسيدن به ماه ماند. ناكامي شرر ديگر بر جانش انداخته بود . ميل به رسيدن ماه در او آتش بالا رفتن را شعله ور كرده بود. بي اختيار به سمت كوه حركت كرد. مي دويد, سريعتر از هميشه, بر زمين مي خورد, سنگها بدنش را خراش مي دادند , خار ها پنجه هايش مي آزردند ولي او بي محابا مي رفت و مي رفت ولي لحظه اي چشم از آسمان بر نميداشت تا آنگه كه به قله رسيد. به نوك تخته سنگي رفت اولين كاري كه كرد دستش را دراز كرد. باز هم دستش نمي رسيد. ايستاد! شكست خورده با نزاري و بيچارگي و فقط در ماه مي نگريست . ماهتاب چنان چشمش پر كرده بود كه جايي براي هيچ چيز ديگري نگذاشته بود. حتي اشك را به اين ضيافت راه نداد مباد كه خاطر نور يار منكسر شود. غافل از همه چيز همه كس و همه چيز و همه كس غافل از او و حالش. چنان محو در تماشا بود كه فقط تيز بين ترين چشمان بيشه ديدن او را توان بود. آنقدر در ماه خيره ماند كه رشك خورشيد را بر انگيخت و خورشيد خود را به زور از پشت كوه هاي دور دست بالا كشيد. هيچگاه چنين براي پلنگ طلوع دردناك نبود. آخر اين مهمان ناخوانده رنگ از رخ نگارش مي پراند. پلنگ ماند و تا آخرين لحظه ماه را بدرقه كرد تا مهتاب در غبار نور خورشيد حسود از نظرش گم شد. وقتي خورشيد شادان از اين پيروزي نور افشاني را به اوج رسانده بود و سفره صبح در سراسر بيشه گسترانيده شده بود, پلنگ آرام سرش به پايين انداخت و به سمت درخت خود روان شد. اين بار نمي دويد , سر هم رو به آسمان نداشت, ولي باز بر زمين مي خورد , و باز بدنش از سرزنشهاي سنگ و خار خون مي گرييد. چنان بي ميل به سوي خانه مي رفت كه انگار تابوت گناهكار ترين مردمان است كه به سوي گور تشييع مي شود . گامش را ديگر نه صدايي بود و نه صلابتي . به پاي درختش رسيد. هنگام بالا رفتن از آن چون مستي بي اختيار, پايش سر مي خورد و نمي توانست سنگيني بدنش به بالا بكشد آري ديگر توان بالا رفتنش نبود حتي براي رفتن به خانه. بدنش به هر زحمت كه بود بر شاخ درخت آرام گرفت, اما در جانش هنوز آشوبي بود كه بر سر آن صخره داشت. تنها ارتباطش با جهان بيرون نفسش بود كه شتابان مي آمد و مي رفت. انگار ديگر نمي خواست هيچ تعلقي به هستي داشته باشد و هوا را از سينه مي رهاند. در سوداي خويش بود كه صداهايي از ميان روياهايش آمد و آنها را مي راند و هوشياري چون جانشيني ناخلف بر جايگاه ايشان مي نشاند. آه .... اين صداي دوستان و رقيبانش در بيشه بود كه درباره حال نزار او به گفتگو نشسته بودند و گاه ا ورا صدا مي كردند . گاهي نيش رقيب همراه نام پر صلابتش بود و گاهي نوش محبت دوست.
- پلنگ , پلنگ برخيز! چرا جواب نمي دهي ؟ پلنگ ! پلنگ........تو را چه سودا شده است؟......
آرام تكاني خورد و كلامي گفت : چه مي خواهيد از من....
گرگ گفت : پلنگ را چه شده است اولين بار است كه مي بينم پوزه ات از خون شكار سرخ نيست ؟ زردي را با پلنگ شرزه چه كار؟
گفت: كيمياي نور يار چون در تو آميزد, سرخي ات زرين شود.
همه از اين جواب حيرتشان برد......
شير كه عمري بگذرانده بود و درخشش پلنگ جاي خود نمايي اش در بيشه را تنگ كرده بود پوز خندي زد و به طعنه گفت : بدن پلنگ بالا نشين را خاك گرفته است , نكند او نيز از اين به بعد از درخت , آن منزلگاه عالي مرتبت, پايين مي آيد و به رسم گوران تن خويش به خاك مي خاراند !؟
پلنگ گفت: خاك كوي يار بر تن گوران هم كه بنشيند از يالي كه بر تن شيران است شريف تر است!
شير بر آشفت و با دست پاچگي و غضب باز را به شهادت طلبيد كه: اي باز تو نيز چون من عمري را گذرانده اي و خردمندي تو زبان زد است. پلنگ جوان ما ديوانه است! مگر نه اي باز؟
باز گفت: اي شير تو نفهميدي كه او چه گفت , پير شدي اما هنوز از فهمش عاجزي!
شيرگفت: اي باز چه مي گويي من چون توانمند بودم, مانده ام. نه گرسنه مانده ام , نه شكست خورده ام . هميشه بدرانده ام و دريده نشدم و بهترين ها جفت من بوده اند و نه اين چون اين پلنگ ديوانه شده باشم . اين هم اولين نيست كه مي بينم. پلنگان را رسم چنين است كه اندكي با شيران رقابت كنند و بعد چون مي بينند كه تاب تقابلشان نيست , ساز جنون كوك مي كنند بعد از مدتي هم از اين بيشه گم مي شوند تا آبرويشان نرود.
باز گفت : فهم نكردي, پير شدي ! و پر كشيد و از آنجا به آسمان برفت.
شير پشت باز فرياد زد: اي باز تو پير شده اي و نمي فهمي . تو اگر توانايي زيستن با ديگران داشتي در عزلت كوه در ميان صخره ها خانه نمي ساختي . هنوز از يادم نرفته كه سنگي كه بر سر جفتت خورد و او را كشت . آري آن سنگ از همان صخره ها كه تو مي پرستي جدا شده بود.......
صداي قهقه شير كه تمام عصبيت و جهل او را با خود به دنبال مي كشيد در فضا منتشر مي شد و در اين ميان قطره اي اشك بود كه با سرعت راه در مي نورديد تا از اوج به پايين رسد و در زمين فرو رود تا مگر داغ تازه شده باز را دفن كند.
همه آرام آرام از كنار پلنگ رفتند. خود پلنگ كه مدتها پيشتر از همه از آن جمع رفته بود, اما نه جايي دور كه به درون آشفته خود. آنقدر در خود با سوداي شب خويش گذراند تا طاقت خورشيد طاق شد. خورشيد پشيمان از حسادت صبحگاهي اش و از روي ملامت آنچنان خون گريست كه سرخي اش تمام افق پر كرد. و از شرمساري رفت تا خود را پشت كوه ها پنهان كند....ادامه دارد .

يك دريا ترانه, يك آسمان انسانيت

2004-08-16T13:05:00.000+04:30

These mist covered mountains
Are a home now for me
But my home is the lowlands
And always will be
Some day you'll return to
Your valleys and your farms
And you'll no longer burn
To be brothers in arms
Through these fields of destruction
Baptisms of fireI've witnessed your suffering
As the battles raged higher
And though they did hurt me so bad
In the fear and alarm
You did not desert me
My brothers in arms
There's so many different worlds
So many different suns
And we have just one world
But we live in different ones
Now the sun's gone to hell
And the moon's riding high
Let me bid you farewell
Every man has to die
But it's written in the starlight
And every line on your palm
We're fools to make war
On our brothers in arms

نبين كه اكنون در اين كوه هاي خشن سرد مه گرفته , خانه گزيده ام . خانه من اينجا نيست. خانه من در دشتهاي سبز پاي كوه است و هميشه خواهد بود. تو باز خواهي گشت به دره ها و كشتزارهاي سرسبزت و ديگر تو را مانعي براي در آغوش كشيدن برادرانت نخواهد بود. ..
در ميان اين سرزمينهاي ويرانگي و زبانه كشيدن هاي آتش, من رنج تو را با بيهوده شدن اين رزم طولاني, شاهدم. گرچه هجمه ترس ها و تهديد ها مرا مورد تاخت و تاز آسيب خود قرار داده اند ولي تو مرا تنها رها نكردي اي برادر در آغوش من...
در ذهن هريك از ما دنياهاي متفاوتي با خورشيدهايي گوناگون وجود دارد و همچنين, ولي در حقيقت يك دنيا وجود دارد و اين ماييم كه در دنياهاي متفاوت خود ساخته خويش زندگي مي كنيم....
و اكنون كه خورشيدي كه تابشش برايم عذاب آور شده تمام حرارت خود را به جهنم مي برد و ماه خود را به فراز آسمان بالا مي كشد, بگذار با تو آخرين وداع را بگويم, آري هر مردي مي ميرد... اين سرنوشت محتومي است كه با نور ستارگان در هر خطي از كف دست تو نوشته است... و ما چقدر احمق و در فريبيم كه با برادران در آغوش خويش در ستيزيم...
اين ترانه با اجراي جاويدان مارك نافلر

Mark Knopfler

از ستارگان بي نظير راك در آلبومي به همين نام

(Brothers in Arms)

منتشر شد, كه من جسارتا ترجمه اي مبسوط تر از آن را در بالا نوشتم. اين ترانه گذشته بر اين كه يكي از آثار برجسته تمام تاريخ موزيك راك است, حاوي انساني ترين مفاهيم است. كه اگر بخواهيم زيره ذره بين ببينيم مي شود خيلي چيزها گفت.....
ما مردمان كدام سرزمين هستيم, سرزمين سرسبزي و اعتدال و كشت و رويش يا سرزمين خشن و سرد و سنگي غرق در مه بي آيندگي!!!

برادران خود بايد در آغوش مهر خويش بگيريم يا آنكه با جهل خويش ترس و تهديد و فرسودگي جنگ را براي يكديگر به ارمغان آوريم ؟
و چون مي دانيم جدايي هميشگي مرگ ما را به انتظاري محتوم نشسته است آيا جز حماقت دليل ديگري براي از دست دادن فرصت با هم بودن داريم؟
چرا نمي پذيريم كه از دنياي يكتاي واقعي هريك از ما دنيايي متفاوت در تصور خويش ساخته ايم و داشتن عقيده و منظر نظري متفاوت حق هريك از ماست و گونه گوني طبيعت آن! و چرا نمي خواهيم براي درك برادران خويش اندكي از لاك دنياي خويش بيرون بيايم.
آري به ياد داشته باشيم كه اين آشفته بازار اگرچه امروز خانه ما شده است ولي ما خانه اي در دشت سرسبز انسانيت داريم كه هميشه از آن ماست و روزي به آنجا باز خواهيم گشت فقط بايد بخواهيم....

به چه روي آمده ام

2004-08-08T15:58:00.000+04:30

الماس فارغ از ذات گوهرين خود , شكلي مي يابد ميان اشكال كه چون به هر وجه آن كه نوري بتاباني درخششي خواهي ديد دل انگيز. الماس زيبا و سخت است خود فقط به الماس جلا مي يابد. براي آنگه شيشه را از گوهر تميز دهند آنرا به الماس مي سنجند! كه الماس خود محك است.

اما از آنرو نام اين وبلاگ را الماس گذارده ام كه مي خواهم در تمام ابعاد وجودم از احساسات تا بحثهاي علمي مورد علاقه ام را اينجا بگويم. آري الماس جلوه وجود من است در دنياي سايبر و نام شهروندي من در اين شهر جديد است.

اميد وارم زيبا ترين نور ها را به چشمهايتان بتابانم...... آري هستي عرصه درخشش ماست و الماس براي درخشش متولد شده است